Erken Kaybedenler

Kitap bu. Cidden, kitap isminin hakkını layıkıyla veriyor. Murat Menteş'in geleceğin en iyi yazar adayı olarak göstermesi üzerine yakın takibe aldığım Emrah Serbes tarafından yazılmış bir kitap. Kim tarafından yazıldığını zaten görüyorsunuz ama olsun fotoğrafların altı çizilmiyor sonuçta. 173 sayfalık incecik bir kitap ama cüssesine aldanmamak lazım. Onlarca kitap değerinde güldürme potansiyeline ve hakikaten bu böyleydi şaşkınlığını yaşatma dramasına sahip. 8 kısa hikayeden oluşuyor. Kısa dediğime de bakmayın, aslında her biri senelerce süren bir anlatım.

*anneannemin son ölümü

*zannettiğin gibi değil

*korhan ağbi'nin kardeşi

*denizin çağrısı

*cahide

*üst kattaki terörist

*alçakgönüllü arzular

*kimi sevsem çıkmazı

Hikayeler bunlar. Yaşları 8-18 arasında değişen, annesini, babasını, hatta ikisini birden kaybetmiş erkek çocuklarının yaşadıklarının ve iç dünyalarının mizahi bir dille anlatımı demek yanlış olmaz. Hikayedeki her erkek çocuğunun ortak bir noktası var ama; hepsi en az bir kıza vurgun. Zaten yazar da kitap içinde "aşk bu, yaş dinlemiyor." diyerek bir gönderme yapmış. "En güzel sevgiler de çocuklukta yaşananlardır..." diyerek olaya son noktayı da koymuş zaten.

Özellikle iki hikaye hakkında birkaç şey yazma gereği duydum. Birincisi ilk hikaye olan anneannemin son ölümü olacak. Okuduğum en komik kısa hikayeydi. Uzak ara hem de. Gülerken gözlerimden yaş geldi deyip olayı şematize ve dramatize edeyim sizi. Diğeri de üst kattaki terörist. Şehit kardeşi bir çocuğun nasıl beklentiler içine sokulduğunu anlatan çok güzel bir kara mizahtı. Aslında düşündüm de hepsi güzeldi. Ayırmıyorum hiçbirini.

Murat Menteş'i daha önce okuyan şanslı kişiler için yazarın kalemi hakkında da üç beş kelam edeyim. Sonuçta tavsiye eden o. Ben onun referansından yola çıktım. Cümleleri arka arkaya sıralama konusunda Murat Menteş ile yarışabileceğini düşünüyorum. Küfürleri ağır, sözcükleri daha bizden, tespitleri olağanüstü. Kurgulama ise, öncesi polisiye yazarlığına dayanan birine yakışacak düzeyde. Ben çok sevdim kalemini yani, bundan sonra yakın takibimde olan yazarlardan biri olacak.

Keşke bitmese dediğim ender kitaplardan biri oldu. Sonuçta her şey bitmeli di mi? Bu da bitti işte. Yazarın dediği gibi "kalırsın öyle..." sonra.

Kimin Hayali?

Kapı çalıp uyandığında öğle ezanı yeni okunmaya başlamıştı. Okul kapandığında beri uyumak için dolu zamanı oluyordu. Zaten büyümek için de uyuması lazımdı, çünkü henüz daha 11 yaşındaydı. Kapıyı çalanlar arkadaşlarıydı. Parka gidip top oynamak için çağırıyorlardı. Annesi zamanı geçeli saatler olsa da kahvaltı yapmadan göndermeyecekti, bunu biliyordu. Ekmek arası bir şeyler yaptı hemencecik annesi. Çocuk[evet sayın okur, kimse tanımıyor bu çocuğu nasılsa isme ne gerek var.] ekmeği kaptığı gibi arkadaşlarına katıldı. İstikamet belliydi, park. Bir zamanlar sokaklarda oynanılan, kaldırımların çalım atmak için elzem olduğu zamanlar değildi artık. Sokaklar yaşlı teyzeler tarafından işgal edilmiş, egzoz gürültüsü çocuk bağırışlarına tercih edileli çok olmuştu. Zaten çocukların da çoğu televizyon başında oturarak sporlarını yapar olmuşlardı. 

Takımlar seçildi. Hayatın güçlü ve güçsüz diye insanları ikiye ayırdığına aslında ilk defa takım kurulurken tanık oluyordu ama çocuktu işte bunu oyunun bir parçası sanıyordu. Akşama kadar top peşinde koşturdu. Arada her çocuğun hayalinde olan çimde top oynamak için çimlerin ütüne çıkıyorlardı. Taa ki elinde düdüğü bir bekçi kovalayana dek. Altı üstü top oynuyorlardı, bekçinin bu davranışına akıl erdiremiyordu. Çünkü çocuktu, kuralların özgürlükleri kısıtladığını bilmiyordu. Bekçinin kovalamasını oyun yapıp kaçarken bile eğleniyordu. Eğlenirken sonsuza koşabileceğini biliyordu. Masumdu çünkü o. Çünkü o çocuktu, birinin çelme takabileceğini bilmiyordu. Çimlerde oynarken üstü başı çim lekesi de olsa çimlerde oynamak hep daha eğlenceliydi. Bekçi de cabasıydı işte[hayır sayın okur, kirlenmek güzel değildir, çimlenmek güzeldir]. Akşam ezanı okunuyordu evin yolunu geri tuttuğunda. Bütün gününü eğlenmeye ayırmıştı, zaten düşünmesi gereken başka bir dert de yoktu. 

Eve geldiğin abisini gördü. Abisi mühendis idi. yorgun olduğu her halinden belli olan abisinin yanına yaklaştı;

-"abi büyüyünce ben de mühendis olacağım, mühendislik benim hayalim."

abi cevap verdi;

-Hayır çocuk, sen benim hayalimdin!

***

Uyandım. Sabahın yatık ışıkları, perde engeline de takılınca, içeriyi kasvetli bir atmosfere sokuyordu. En nefret ettiğim hali budur ışığın; ne kitap okuyacak kadar aydınlık, ne de uyunacak kadar karanlık. Yataktan kalkarken hayalimi düşünüyordum hala ama gerçeklerle yüzleşme vaktiydi. O gün iş günüydü! O gün anladım ki zaman geçtikçe hayallerimiz uzaklaşırken, gerçekler geri dönülmez oluyor...