Doğum Günü Pastası - Mektup

29 Eylül günü çok sevdiğim birinin, Satı'nın doğum günüydü. Kendisi daha önce benim doğum günümde çok özel bir mektup yazmıştı. Hala canım sıkıldıkça okuyorum, öyle güzel bir mektuptu. O mektubun bir kısmını paylaşmıştım. Bu sefer kendi yazdığım mektubun bir parçasını, Satı'nın da onayını alarak yine paylaşmak istedim. Sağolsun ben yine kırmadı, kararı bana bıraktı.

...

“Seninle yaklasik alti ay önce Twitter'da tanistik” ile başlıyor mektubunun ikinci cümlesi. Şimdi 8 aydan fazla oldu. Bana sorsalar arkadaşlığımızın üzerinden yıllar geçmiş derim. Çoğu şeyi olduğundan az gösteren şu tarihler yok mu!.. Bu 8 ayda günlerin toplamından çok daha fazlasını kat ettik. Kimi zaman güldük, kimi zaman birbirimizin dertlerini dinledik(tamam itiraf ediyorum, ben daha fazla dert paylaştım.), kimi zaman çatır çatır tartıştık, bazen de ortak bir hayal dünyasında yaşadık... Bunların hepsi toplanınca 8 aydan çok daha fazlası ediyor, inan.

Demiştin ki mesafeli davranmıştın diye. İtiraf ediyorum; uzunca bir süre öyle davrandım. Her insan gibi ben de önyargılara sahibim. Ama zaman geçtikçe ne kadar yanıldığımı anladım. İlk izlenimlere asla güvenmemek gerektiğini, aslında ne kadar güzel bir insan olduğunu anladım. O kaba ve acımasız gibi görünen kişiliğinin altında çok az insanda olabilecek şefkati ve sevgiyi gördüm. Ama en önemlisi de ben sende kendi eksiklerimi gördüm! Beni tamamlayan, kötü veya eksik yaptığım her şeyi bütünleyen bir kişiyi gördüm. Her insanın görmesi gereken bir insanı gördüm. Her insanın görmesi gereken ama çok az ve şanslı insanın sahip olabileceği bir arkadaşı gördüm.

Sorularıma yazdığın her cevapta –terslediklerinde bile- aslında bana anlamam gereken şeyleri gösterdiğini fark ettim. Bazı cevaplarına oturup dakikalarca düşünmüşlüğüm bile oldu. Ufkumu genişlettin, hatalarımı gösterdin. İşte bu yüzden kutladığım ilk doğum gününde, senin benim için yaptıklarını senin için yapabilecek biriyle karşılaşmanı dileyeceğim. Sana ufacık bile bir faydam olmadan benim için yaptıkların zaten nasıl bir insan olduğunun kanıtı. Çok çok güzel insanlarla karşılaşmayı fazlasıyla hak ediyorsun. Tek başına mutlu olmayı çok iyi başarıyorsun zaten ama benim dileğim bu mutluluğunu çoğunluk içinde sürdürebilmen. Biliyoruz ki, insanlar üzer. Ne zaman kalabalık ile de mutlu oluruz, kendimiz için o zaman bir şey başarmış oluruz. Bu benim düşüncem. İnsanın kendi kendine mutlu olması sadece bir yanılsama, biraz da yansıma.

“Bazen rakamlardan/sayilardan bunaldigini da söylesen, onlarsiz yapamayacagini düsünüyorum...” demiştin. E haliyle çok haklıydın ama eksik söylemiştin. Benim, bazen bunaltsalar da onlarsız yapamayacağım insanlar da var. Belki sayıları pek fazla değil ama sen kesinlikle bunun içindesin. O yüzden bu kutlama mektubunun son mektup olmayacağını biliyorum. Arkadaşlığımız uzunca sürecek, yıllarca doğum gününü kutlayacağım. Ahh bir de aradaki mesafe olmasaydı… Başlangıçta davranış şeklim olan “mesafeli” şu an kesinlikle yok belki ama kilometreler hala çok büyük engel. Ama ama bir gün buluşacağız biliyorum! Kahve içeceğiz, dertleşeceğiz, konuşacağız, dinleyeceğiz, hatta belki sallanırız bile =) Geçen gün de dediğim gibi “elbet bir gün buluşacağız, bu böyle yarım kalmayacak…”

Yine aklıma geldi mesela. Yazdıkça anılar canlanıyor, yazdıkça yazasım geliyor. Yine çok moralsiz olduğum ve bir sürü soru işaretinin arasında boğulduğum bir zamanda beni dinlemek için (evet, ben istedim diye) msn’e gelmiştin. Ben yine bütün umutsuzluğumla ve her insanı çıldırtacak karamsarlığımla dertlerimi anlatıyordum. Demiştin ki “seni terk eden, seni üzen biri için niye üzülüyorsun?”. Bunun üstüne o zaman çok düşünmüştüm ve hayatımın geri kalanını etkileyecek kararları almıştım. Şimdi bakıyorum o günden bu güne de ne kadar haklı çıktın! Şu anda çok daha az mutsuz biriyim. Yine aynı gün sonunda seni de çıldırtmıştım(evet, çıldırtamayacağım insan olmasa gerek bu hayatta :/) ve sonunda “ne halin varsa gör” demiştin. O gün, o lafa dahi kızamamış, sana gücenmemiştim. Ne halim varsa görmeyi hak ediyordum o karamsar ve kararsız halimle. Ahh bir de dediğin gibi kendimle arkadaş olup daha mutlu olmayı başarabilsem… ahh… Mutsuzluktan hissizliğe çıkmak genellikle çok kolay ve dediğin gibi bu yoldaki ilk şart insanın kendisiyle iyi anlaşıp arkadaş olması; ama hissizlikten mutlu olmaya doğru yol almak için bir sürü dış etkenin de bir araya gelmesi gerekiyor sanırım. Bir gün bunu da çözeceğim, umarım çok geç olmaz… Belki bunu da sen anlatırsın bana, belli mi olur?!

... 

İyi ki varsın Satı.

Toparlamak Gerekirse

Bildiğiniz üzere planladığım gibi olmayan bir haftalık tatildeydim. Aslında buna tatil de dememek lazım, sıradanlığa bir haftalık ara demek daha doğru olacaktır. Çok istememe rağmen gerçekleşmeyen şeyleri yine yoğunca yaşadığım bir dönemde aslında iyi geldi bu ara. Zaten ne zaman bir şeyi çok istesem olmuyor. Hayatımdaki en büyük belit bu, dolayısıyla, artık pes ettim. Neyse, bu iyi geldiğini söylediğim dinlencede aslında çok şey yapmadım. Kitap okudum, sessizliği dinledim, geç yatıp erken kalkıp günlerimi uzattım –gün belki göreceli değil, hep 24 saat, ama kaçını dolu dolu yaşadığımız çok göreceli-, birkaç hafta yetecek kadar enerji ve moral depoladım, en çok da düşündüm. Çok düşündüm çünkü bir süredir bunu sağlıklı yapmadığımı anladım. Kararlar aldım; ilginç olansa bu kararlar zaten önceden alınmış kararlardı ama hak verirsiniz ki, kararlar da bir tabak spagetti gibi karman çorman olduğunda bir şey anlam ifade etmiyor. Kararların ve fikirlerin anlam kazanması için bu kaostan tek tek çekilip çıkarılması gerekiyor(muş). Ne kadar bu kararlarımın arkasında dururum ben de en fazla sizin kadar biliyorum. Hayatın ne zaman ve ne sürpriz yapacağı belli olmuyor sonuçta. Belli olan tek şey genellikle kötü sürprizler hazırlaması. Garip olan ise bunu her seferinde bize yedirmesi. Kader dedikleri de bu olsa gerek; kötü sürprizlerin, iyilere göre mislice fazla olması yetmiyormuş gibi, sizi hazırlıksız yakalaması.

Memlekette pek fazla arkadaşım yoktur -zaten normalde de yoktur, neyse-, çoğunluğu akrabalarım oluşturur. Ben ise akraba muhabbetlerinde bunalıma giren biriyim. Bu nedenle en yakın arkadaşım, kulağımın dibinden ayrılmayan kolları ile mp3 çalarım oldu. Mp3 çalardan arkadaş yaptığınızda her seferinde farklı sesleri duymaya alışık olmanız lazım. İnsan sürekli bir kişiden duyacağı ses tonunun ve tınının tekdüzeliğini de özlüyor. ‘Sürekli konuşsun, sürekli dinlerim’ kişisi mp3 çalardan olmuyor. Cümle öyle bir yere geldi ki “çok yalnızım be blog” diyeceğim sandınız dimi? Yok, bu sefer demeyeceğim.

Dönüş günümün de doğum günüme denk gelmesi minyatür bir tesadüf oldu sanırım. Doğum günüm ile ilgili şeyleri de yarın da bittikten sonra yazarım artık.

Son Unutma

Bazı günler vardır gelsin istersiniz, gelirler. Bazı günler vardır geldiklerinde sizi mutlu ederler, gelirler. Bazı günler vardır gelmesin istersiniz, gelirler. Her tarih bir şekilde geliyor, istesek de istemesek de. İşte 16 haziran bunların sıradan hepsini yaşattı bana.

Çok sevmiştim lan ben seni... Ölünceye kadar sevecektim üstelik. Sen istedin jazz sevdim, Norah Jones dinledim. Sen istedin drizzt oldum, onlarca kitabını okudum. Sen istedin go öğrendim, saatlerce kurallarını ve taktiklerini okudum. Bana destek oldun, azim aşıladın derslerimi takılmadan verdim, mezun oldum. Biz evleniriz diye askere gittim lan ben... Sen istesen ölürdüm ben. Çok sevmiştim ben seni ama sen ne yaptın, gittin. Giderek mi öldürecektin beni... Bunu hiç düşünmemiştim. Bu bensiz ne yapar diye hiç mi düşünmedin? Ben olmazsam bu yaşayamaz diye hiç mi düşünmedin? Beni hiç mi sevmedin? Hepsi numara mıydı? Sorularımı cevapsız bıraktın, beni ölüme terk ettin. Kaç ay "yerine sevemem" dedim biliyor musun? Kaç kere bu şarkıyı dinlerken ölmek istedim biliyor musun? Bilmiyorsun. Belki de en başından biliyordun, ben bilmiyorum sadece. Yazıklar olsun başka bir şey değil.

Ama ne oldu biliyor musun? Sana teşekkür edeceğim şimdi. Beni rüyadan uyandırdığın için. Hayata beni hazırladığın için. Korkularımla yüzleşme fırsatı verdiğin için. Bana seni unutma fırsatını verdiğin için... Ben artık seni sadece doğum günlerinde hatırlıyorum. Belki en fazla birkaç gün daha. Giderken kilitlediğim kalbimin kapılarını sonuna kadar açıyorum artık. Başka birini seveceğim, hem de senden daha fazla. Senden daha iyi birisi olacaktır zaten eminim. O zaman bu tarihler bile anlamsız olacak benim için. Seni bir daha hiç aklıma getirmeyeceğim. Senden hatırladıklarımın son kırıntısını bile unutacağım. Yeni tarihler ezberleyeceğim. Bunlar için sayfalarca yazı yazacağım. Aşkımı anlata anlata bitiremeyeceğim. Oysaki sen ise kıytırık bir doğum günü mesajında kutlanan birisin şu an. Senden nefret bile etmiyorum üstelik. Sen de herkes gibisin benim için. Alakasız bir sayfada hatırlanan, hatta unutulmanın son satırlarında adı geçen zavallı birisin. 

Ben başka birini, senin yerine veya seni unutmak için değil, senden daha fazla sevebileceğim için seveceğim. İntikam almak için değil, seni unuttuğum için seveceğim. Senden daha güzel veya iyi olduğu için değil, sana hiç benzemediği için seveceğim. Gittiğin için değil, gitmeyeceği için seveceğim. Seni değil, başkasını seveceğim artık...

'unutmadan', doğum günün kutlu olsun canımcım.

-eski sevgilin.

Normalleşmiş A-normlar

Ben de normalim işte dediğim bir anda "normal kriterin ne?" sorusunun gelmesi üzerine böyle bir yazıyı yazmaya karar verdim.

Normal ya da anormal olmak, ikisinden birisinizdir zaten. Ya normal olursunuz toplumun normlarına ayak uydurup yaşarsınız ya da anormal olup başta deli olmak üzere bir sürü yafta ile yargılanırsınız. İşte ben de bu yolda normal olmaya çalışanlardanım. Normal insanlar gibi yürüyorum, normal insanlar gibi konuşuyorum, normal insanlar gibi düşünmeye çalışıyorum. Normal olmak, çoğunluğa ayak uydurmak değil midir zaten? işte ben de çoğunluğun içinde garipsenmeden soluk alıp veriyorum. Ama bu çok sıkıcı işte.

Bu sebepten ötürü şimdi anti-normal diye bir kelime olmalı. Normalliğin sıkıcılığından ve tekdüzeliğinden sıkılanlar için baştan tanımlanmış yepyeni bir kavram. Herkesin kendi olabildiği, toplumun süregelen önyargılarına karşı gelinebilen, anı yaşamak üzerine kurulu bir varoluş. Hayatı uç noktalarda yaşamak isteyenler için bir kavram. Evet evet bu anormal kavramından çok farklı olmalı. Normal olma kriterlerinin anormal olduğu bir düzende tamamen farklı bir yaşayış biçimi olmalı.

Bence herkes bir gün dahi olsa normal olmamalı.

porcupine tree- normal => http://fizy.com/s/1fxr9u