Yakarış

Ben iyi değilim. Hayattan en ufak bir zevk almıyorum. Hiçbir şey beni tatmin etmiyor, her şey biraz eksik sanki. Sadece gülmek eğlenmek değil, bütün duygular vücudumu terk etmiş gibi. Her film yavan, her espri sıradan, her dram olağan geliyor. Bir süredir mutlu olmadığımın farkındaydım ama en son abimin herkesin güldüğü bir şey sırasında "sen neden gülmüyorsun" dediğinde verecek cevabımın olmadığı fark ettiğimde benim için durumun daha vahim olduğunu anladım. İşin ilginci bir tane hayatımın olduğunu, bundan en iyisini almam gerektiğinin farkında olmama rağmen hayattan alınacak iyi şeyler bulamam olsa gerek. Tamam özel hayatımda bir türlü istediğim şeyler olmuyor, aile içinde de ufak tefek problemlerim var ama bunların haricinde kendimi çok şanslı hissetmem gerektiğini de biliyorum. Görüyorum, okuyorum insanların nasıl problemleri var, nasıl da çaresizler. Ama bir şekilde o cefalı hayatlarında kısa sürelerde de olsa gözlerinden yaş gelene kadar eğlenmeyi, gülmeyi beceriyorlar. Eğlenmeyi becermenin ciddi ciddi Allah vergisi bir yetenek olduğunu düşünüyorum artık. Sonra buharlaşabilen bir yetenek olsa gerek. Etrafımdaki kişiler, hayatlar, olaylar aynıyken yaşamın tadının tuzunun kaçması başka nasıl açıklanabilir ki. Hayatımın hiçbir aşamasında mükemmeliyetçi olmadım. Masa üzerindeki dağınıklıktan rahatsız olurken bile idare etmesini becerdim. Şu anda bir his, bir duygu duymam için  mükemmeli yakalamam mı lazım bilmiyorum. Mükemmelin ne olduğunu bulmak lazım zaten öncesinde. Biliyorum insanlar depresyon diyecekler, rahat batıyor diyecekler, diyecekler de diyecekler. Ama en azından bir duyguyu insan yoğun bir şekilde yaşamaz mı ya? Ne bileyim üzülür ez azından. Şehirden uzaklaşmayı, en kötü ihtimal intihar etmeyi filan düşünür ama de mi? Yok, o da yok. Bu yazıyı üzüntümden mi, kaygımdan mı, korkumdan mı neden yayınlıyorum en ufak bir fikrim olmayacak. 

Bir şey olsun, bir duyguyu doyasıya yaşayayım, lütfen Allahım.

Aslan Burcu Erkeğine Yapılmaması Gerekenler

Burçlara inandığımdan değil, sadece “olm bana bunu yapmayın yanarsınız bak!” demenin daha güzel yolunu bulamadığımdan bu başlığı seçtim.

Dünya nüfusunun yaklaşık 1/24’ünü oluşturan aslan burcu erkeklerinin hepsinin sanmıyorum ki kendisine yapılmasından nefret ettiği şeyler ortak olsun. Bu konuda haklı çıkmak isteyenlerin gazete köşelerinde ve/veya internet ortamında yapacakları yorumlar da tüm insanlığın kendisine yapılmasından nefret edeceği şeyleri birkaç kelime değiştirerek her bir burca uyarlamaktan öte bir şey değildir. “Anasına küfretmeyin bak affetmez” gibi genele söylenebilecek tespitleri temcit pilavı gibi önümüze sürüyorlar. Buradan sürekli burç yorumlarını okuduğum ya da günlük burç yorumuma göre yaşadığım sonucu çıkmasın. Zaten bir kere okuyan olayın saçmalığının farkına varır. Bir de ben yorumlara inanmıyorum da “yıldızların dizilişinin etkilediğini düşünüyorum” diyen bir güruh var. Şimdi sevgilisinden ayrılan erkeğin üzgün olmasının nedeni Jüpiter ile Mars’ın aynı çizgide değil de 23,13465 derece açıyla mı duyması? Daha bu işin yükseleni, çin’i filan da var ki oralara hiç girmiyorum.

Neyse konuyu dağıtmayayım daha fazla. Sözlüklerdeki aslan burcu erkeklerine yapılmaması gereken şeyler başlıklarını okudum. Bir aslan burcu erkeğinden kuyruk acısı olup nefretini kusanlar dışında hemen hemen herkesin ortak olduğu iki husus var. Birincisi; gurur, ikincisi; ego. Gururunu kırmayacakmışsınız! Kafasını kırın, ağzını burnunu dağıtın ama gururunu kırmayın. Tavsiye öyle yani. Gurur her insan için ne kadar önemliyse aslan burcu erkekleri için de o derece önemlidir. Gerekirse gururu için ömür boyu üzüleceği şeyleri de yapar, yeri gelir siktiri de çeker. Gitme der ama gidersen sensiz yapamam demez. Gururu içi yaşar, gurur için ölür. Gururunun kırıldığı noktada da affetmez. Affetse bile hiçbir zaman eskisi gibi olmaz, olamaz. Ormanın kralı lafını aslandan alıp leopara verirsen, aslan o ormanı terk eder. Mücadeleye tenezzül bile etmez. Ego olayı ise tamamen “overrated” bir durumdur aslan burcu erkeği için. İnsanın yakıtı moral ise, egonun biraz pohpohlanmasını her insan ister, istemeli. Aslan burcu erkeklerine egosu yüksek denildiği sürece de aslan burcu erkeklerinin egosu kabaracaktır, başka bir şey değil. Sağlıklı ego, narsisizm, ukalalık, kendini beğenmişlik gibi bir sürü ismi ve sınıflandırması varken, her burç da kendine bir tanesini alıyor. Bir burcun erkeğinin öyle olmasından değil, ego için bir sürü sınıflandırma olduğundan ve bir tanesinin bir burca düşme gereğinden ötürü aslan burcu erkeği aşırı egolu sanılır.  Yoksa gayet mütevazı ve iyi kalpli insanlarızdır. Yersen.

Yazılmamış olan ama bence olduğunu düşündüğüm şey ise hayal kırıklığına uğratmaktır. Gurur ile kısmen alakalı bir durum olsa da başlı başına aslan burcu erkeğine yapılmaması gerek şeylerden biridir hayal kırklığına uğratmak. Aslan burcu erkeği yaşadığı hayal kırıklığını asla unutmaz. Dolayısıyla tamam unuttum, önemli değil gibi şeyler söylese de çoğu zaman eskisi gibi olmayacaktır durum. Hepimiz insanız dolayısıyla hepimizin hayalleri kırılıyor, hepimiz başkalarının hayallerini kırıyoruz bunda bu kadar alınacak gocunacak ne var demeyin. Aslan burcu erkeğinin boşa harcanacak, hiçe sayılacak, hor görülecek hayali yoktur. Her hayal onun için kıymetlidir, gerçekleştirilmesi gereken bir hedeftir. Kırarsanız, büyük ihtimalle kırılırsınız. Böyle işte.

Burçlara inanmıyorum diyorsun ama yer yer kendi fikirleri tüm aslan burcu erkeklerine mal ediyorsun ne ayak diye soracak arkadaş, çok yaşa sen.

Cevapsızlık

Bazen hiçbir sebep yokken kendimi dört duvar arasına sıkışmış gibi hissediyorum. O anda nerede olduğum,ne yaptığım ya da kiminle konuştuğum hiç önemli değil. İnsanlığı sorguluyorum, dünyayı sorguluyorum, hatta evreni sorguluyorum. Var olmayı sorguluyorum. Niye sorusuna cevap arıyorum, arıyorum ama bulamıyorum.

Sonra bir şarkı açıyorum bana geçmişi hatırlatıyor. Şimdi sırası değil diyorum kapatıyorum. “Kadınlar şarkı gibidir, sözlerini unutsanız bile melodisi aklınızda kalır” sözünü hatırlıyorum ve gülüyorum. Aslında gülmüyorum da… Sonra düşünüyorum, dört duvar arasında olmak ne kadar yanlış yorumlanmıştır ve kullanılmaktadır. Her odanın altı yüzü vardır halbuki. Ben altı duvar arasında kalıyorum.

Tüm karamsarlığım üzerime çöküyor. Optimistliğin aksine karamsarlığın bir limiti yok. Sonuçta iyi maaş alıyorum diyen biri, aslında ne kadar para alamadığını hiç düşünmez. Aldığı para kadar optimisttir. Kazanamadığı kadar, ki bu epeyce çok ediyor, pesimist olma lüksü vardır. İnsan pesimist olmaya görsün, düştüğü yerin dibi bile olmuyor.

Sonra dip deyince aklıma Tyler Durden geliyor. “Sen işin değilsin; kazandığın para değilsin; cüzdanındaki para değilsin; sürdüğün araba değilsin; giydiğin kıyafet değilsin; sen dünyanın boktanlığında şarkı söyleyip dans eden birisin”. Ben bunların hiçbiri değilim. Bazen herkesin bir Tyler Durden’ı ihtiyacı oluyor. Ben gerçekten neyi istiyorum? Ben aslında kimim? Bu soruların cevabını gösterecek bir arkadaşa herkesin ihtiyacı oluyor.

Şu anı yaşa sözüne de bitiyorum. E ben şu anda anı yaşıyorum ama o an benim ağzıma sıçıyor, şimdi ne olacak? Hakikaten, yaşamak nasıl bir şeydi?

Dedim ya insanları, hayatı sorguluyorum diye. İşte ben dünyanın en iyi insanı olsam dahi babamı bir gün fazladan göremeyeceğim. Protonu 0.9c hızla gitmesi babamı bir gün daha fazladan görmemi sağlamayacak. Lanet olsun böyle bilime. 6 yıl tıp okuyup, bir sürü ameliyata girip, binlerce serum taksan bile babamı bana bir gün daha fazladan gösteremeyeceksin. Lanet olsun böyle tıpa. Bu kader ya da alın yazısı denilen şey çok boktan bir şey. Köşeye sıkışmış kediyi ezerek öldüren insanlar, 12 yaşındaki kıza toplu tecavüz eden kişiler yaşamaya devam ederken ben babamı bir gün daha fazla göremeyeceğim. Varoluş çok adaletsiz.

Soru şu:

İpler haricinde bir kukladan neyimiz eksik?

Cevapları bulamıyorum…

Çok Güzel İnsanlar Çetesi

Tam 1 ay 1 gün önce yine buluşmuştuk. O zaman yine yazacaktım ama kelimelerden korkmuştum. Dün yine buluştuk. Bu sefer başka türlü yazacağım.

Melike: 23 yaşında. Hep 23 yaşında =) Çetenin elebaşı oluyor kendisi. Zaten tüm dünyayı karşısına almış korkmadan üzerlerine yürüyor gibi. Görmeniz lazım. Zamanında “ey, iki adımlık yerküre / senin bütün arka bahçelerini / gördüm ben!” demişliği de var. Kocaman gözleri ile görmüştür, itiraz edemem.

Zayıf noktası: Kalbi. Kırılıyor.

Güçlü noktası: Tecrübesi.

Özlem: Çetenin vurucu üyesi. Benin bazı günler tüm gün konuştuğumu birkaç dakikada konuşabilme yeteneğine sahip. Son derece seri, tam otomatik silahlar gibi. Ama öldürmüyor. Boş da konuşmuyor. Çete toplantılarına firar edip katılıyor. Zaman zaman emo’ların arasına karışıp bilgi akışını sağlıyor =)

Zayıf noktası: Tembel =)

Güçlü noktası: Alınmıyor, kızmıyor. Çok uğraştım çok ama nafile.

Gökhan: Çetenin neşe kaynağı. Neşeliyken tüm çevresine bunu yansıtabiliyor. Ama yaklaşık 2 ay önce habersiz hesap kapatacak kadar bunalımdayken, bir ay sonra çok neşeli olabiliyor. İçinden yüzlerce fay hattı geçiyor, deprem riski çok fazla. Kavga işlerine karışmıyor; bahanesi de hazır; gözlük.

Zayıf noktası: “adsız.jpeg” =))

Güçlü noktası: Doğru insanlara güveniyor.

Ben: Aralarında en vasıfsız olanı. Arada onları dinliyorum, gözlemliyorum. Sonra birkaç kelimeyi yan yana getirip yazıyorum.

Zayıf noktam: Bunu söyleyecek halim yok buradan =)

Güçlü noktam: Melike, Özlem ve Gökhan benim arkadaşım.

İşte çete şimdilik bunlardan oluşuyor ama genişlemeye meyilli. Çetenin amacı mı? Eğlenmek tabii ki =)

Öyle Bir Anı

2007 yılı mayısının son günleri, belki biraz daha öncesi, bilemezsiniz.

o yılın ayrı bir önemi vardı benim için. neyse, finaller yaklaşırken, ara sınavlar yeni bitmişken ve hazır şenlikler de başlamışken yeşil vadide forum ekibinin hacettepe üyeleri olarak mangal yapma kararı almıştık. yaptık da zaten. yeşil vadiyi bilmezsiniz çoğunuz o yüzden iki sözcük de yeşil vadi için edeyim. güzelliği dillere destan beytepe kampüsü'nün içinde yer alan bir nevi vaha. cidden öyle görmeniz lazım. çoğunuz göremeyecek ama sorun değil, daha güzel yerler de var. sorgun göleti'ndeki gümüşserviyi görmelisiniz mutlaka mesela. 

sorgun göleti, ankara

mangalımızı yaptıktan sonra, akşamki göksel ve manga konseri için festival alanına geçtik. göksel'i çok severim ben zaten. festival alanı da ilk defa o yıl kullanıma açılmıştı. çimlerin yerini hiçbir zaman doldurayamayacak, o ayrı. bir şarkı dinledik, iki şarkı dinledik ama eksik bir şeyler vardı; ne en iyi arkadaşım eğlenebiliyordu ne de ben. bir insanla belli bir samimiyete ulaştığınızda, sadece bakarak bile çok şeyi anlayabilirsiniz. öyle bir şey oldu yine. ikimiz de bir şeylerin yanlış olduğunu anladık. bıraktık konseri ve dertleşmek için city center'a geçtik. rakı masasında dertleşmek nedir ancak gördüklerim kadarıyla  anlatabilirim ama kahve dertleşmek için icat edilmiş bir içecek onu biliyorum. o sevgilisinden ayrılmış, ben sevgilimle olmayacak bir sebepten tartışmış ama birbirimizin eğlencesi yarım kalmasın diye ikimiz de bundan birbirimize bahsetmemişiz. tartışmaların olmayacak sebepten olması hep iyidir, unutmayın. ya ciddi bir sebepten olsaydı diye sorun kendinize. o tartışma yapılacaktır mutlaka, o yüzden olmayacak sebepten olması daha iyidir. güya sınav zamanı ve gelememişler. hep öyle olur zaten! neyse yine. geçenlerde biri formspring'te sormuştu; işte cevabım, dostluklar böyle ediniliyor. dost, mutsuzluğunu paylaşacak birinin olması demek değil sadece, aynı zamanda mutsuzluğunu uygun zamanında paylaşmayı bilecek kadar seni düşünen kişidir. hem unutmayalım, insanlar benim yüz asmamı çekmek zorunda değil, kimse kimsenin somurtmasını çekmek zorunda değil. doğru kişilere, uygun şekilde, doğru zamanda bunu belli etmek lazım. benimkisi de laf işte; zaman hiç doğru olmaz aslında değil mi?..

Bir adet yeni mesajınız var

Merak etmeyin fazla uzatıp sıkmayacağım; birkaç satır yazıp uyuyacağım. Zaten uzun olsa da sıkarsa okumazsınız, neyse.

Yaklaşık 2 senedir engin okyanusta dalgalar ve rastgele esen rüzgar ile ilerleyen forumumuza(zamanı gelince adını açıklayacağım, şu an söylemeyi uygun bulmuyorum) yeniden ivme kazandırmaya karar verdik. Hala eskiye dönük yazılanlar ve reklam kampanyası gibi şeylerin üzerinde duruyoruz. Eski yazılanların silinmesi benim olmazsa olmazım, nedenini biliyorsunuz zaten. Planladığımız gibi olursa, çok kalabalık olmasa da 10-12 kişi ile ilerleyen bu forum epeyce zamanımı alacak. Forum, twitter, blog, formspring, düzenli yazmak istediğim bir adet sözlük derken fazlasıyla dağılmış olduğumu, olacağımı fark ettim. Ayrıca istediğimden daha az kitap okuyor ve film/dizi izliyorum. Bu demek değil ki size daha az zaman ayıracağım. Bugün pozitif biri olacağım ve zamanın böyle yetersiz kalmasından nasıl memnun olduğumu söyleyeceğim(uyumadan önce şirinleri de görürüm belki :/). Boş kalmak en kötüsü, bir şeyler yazmak, yazacak çok farklı alternatiflerin olması iyi, bu zamanı özellikle buradaki birkaç arkadaşımla paylaşmak ise en güzeli.

Her Haliyle Mühendis

Birinin bunu yazması lazımdı artık.

Önce kendi hikayemle başlayayım. Daha önceden de demiştim, çocukken bile mühendis olacağımı biliyordum aslında. Okula gitmezken çarpım tablosunu ezbere biliyor, ilkokul çağındayken yaz tatillerinde ödev olarak verilen kitapları okumak yerine eğlenceli matematik problemlerini barındıran kitapları çözüyor, resim yapmaktan nefret ediyor –tamam yeteneğim de hiç olmadı zaten-,  sayı avı bulmacasını kelime avına tercih ediyordum. Bu sayede liseye geldiğimde de MF grubunu seçerken hiç tereddüt yaşamadım. Zaten benim için bir geometri sorusunun çözüm yolunu bulmak, bir cümleyi öğelerine ayırmaktan hep daha kolaydı(ufak bir not: kompozisyon derslerinde kompozisyon yazıp tüm sınıfın önünde bunu okumak çok sık yaptığım bir şeydi ama. Yazmak aslında hep varolan bir sevdaydı bende.). ÖSS sınavı sonrası mühendis olmam da kaçınılmazdı doğal olarak. Mühendislik eğitimine maruz kalmak lisans aşamasında açıklanamaz bir duygu ve geri dönüşü pek mümkün olmayan bir kıça giren şemsiye açılmaz durumu. Daha birinci sınıftayken fizik, kimya başta olmak üzere bütün temel bilimler üzerinize kabus gibi çöküyor. Ardından ikinci şok, t cetveli denen zımbırtıyı öğrenmek için köşeli masaya muhtaç kalmanız ile oluyor. İşte bu aşamada siz de mühendis olarak tüm estetiklerinizden arındırılıp köşeli, çarpıldığında acıtan bir nesne halini alıyorsunuz. Bu yüzden olsa gerek mühendise çarpıldığında insanların canının çok yanması… Fi tarihinden kalan fortran öğrenildiğinde de eğitiminiz tamamlanmış oluyor. E haliyle bunların hepsi benim de başıma geldi. Farkındalık tek başına belki mutlu olmak için yeterli değil ama değişmek/gelişmek için vazgeçilmez bir unsurdur. Ben de bir final haftasında bu farkındalığa eriştim. Sayılar sayılar… Bunlardan daha fazlası olmalıydı hayatta. Kitaplara merak sardım. Etrafımda genellenmeyi hak eden bir sürü mühendis olduğunu gördüm. Değişmem gerektiğini o zaman fark ettim. Değiştim mi? Bilmiyorum, hiçbir zaman da bilmeyeceğim muhtemelen. Ama genellemeleri haksız çıkaracak mühendislerin varlığını fark etmek için bu farkındalık şartmış onu biliyorum. Mühendis olmaktan hiçbir zaman pişmanlık duymadım, duymayacağım da.

Sosyal bilimcilerin genellemeleri için de söyleyeceklerim var. Neymiş efenim mühendisler iletişim yoksunuymuş, duygularını ifade edemiyormuş, sosyal olmuyormuş, -en saçması da-kareli gömlek giyerlermiş! Dolabımda bir adet kareli gömlek varsa ben de ajdar’ım, anik’im. Hayır olsa bile bu nasıl bir genellemedir, neyi anlatır hiç anlamıyorum. Zaten ilk defa geçenlerde duydum böyle bir şeyi. Gelelim iletişim yoksunu olmamıza. İletişimi sadece sözlü ve yazılı olarak düşünmek gibi bir hata yapılıyor bu noktada hep. Halbuki iletişimin en büyük kısmı bakışlardır. Susmak da bir iletişimdir hatta. Hayır siz sussanız belki biz de iletişim kurarız arada ’:)’. Sosyal olmak konusunda kendimizi suçlamıyor değilim. Hayatta hep en meşgul olan biz mühendislermişiz gibi bir davranış biçimimiz var. Özellikle ilişkilerimizde, önceliklerimizi belirlemede ve bunlara gereken önemi ve zamanı vermekte hep eksik oluyoruz. Bazılarımız bunun farkında ve var gücüyle uğraşıyor. Ben de işte, “iki yol var demiştin, birinden gidiyorum…”. Ama sosyal olmak olarak nitelendirilen şeylerin bazen beni anti-sosyal olmaya ittiği de olmuyor değil. Genelleme yaparken, mühendisleri eleştirirken istisnaları tenzih etmeyi ve eleştirdiğiniz konuda iddialı olduğunuzdan emin olmayı unutmayın. Canımı acıtıyorsunuz sonra. Duygularımızı da yeterince ifade edemiyoruz kabul ama böyle genellemeler altında ve sürekli dışlanarak ortak bir duygu paydasında buluşmak da çok zor. Bazen imkansız hatta. Analitik zekayı, duygusal zekaya yansıtmak için unutmayın ki desteğe ihtiyaç var. Duygusal zeka insanın tek başına sahip olabileceği bir şey değildir, iki kişinin ortak bir ürünüdür. Yalnızlığa itilmiş birinden duygusal olarak mantıklı davranmasını ve davranışlarına özenmesini beklemek haksızlık olur.

Aklıma gelenler bunlar şimdilik. Yazımın sonunda istisna sosyal bilimcileri tenzih eder, ‘sevgi anlaşmaktır, mühendislerle de anlaşılabilinir’ deyip özlü bir sözle yazımı bitiriyorum; “ne aradığını bilmeyen, bulduğunu anlayamaz” –Claude Bernard.

Aslında ilk tekerlekli aracın görüldüğü yer olan mezopotamya’daki mühendislik tarihinden, eski mısır’daki piramitlerin eşsiz mühendisliğinden, Türkiye’deki ilk mühendislik okulu olan, şimdiki adı İtü, o zamanki adı ile mühendishane’den(1773) de bahsetmek isterdim ama bitti yazı. Çay da demlenmiştir, gelin iki laf edelim.

Son Unutma

Bazı günler vardır gelsin istersiniz, gelirler. Bazı günler vardır geldiklerinde sizi mutlu ederler, gelirler. Bazı günler vardır gelmesin istersiniz, gelirler. Her tarih bir şekilde geliyor, istesek de istemesek de. İşte 16 haziran bunların sıradan hepsini yaşattı bana.

Çok sevmiştim lan ben seni... Ölünceye kadar sevecektim üstelik. Sen istedin jazz sevdim, Norah Jones dinledim. Sen istedin drizzt oldum, onlarca kitabını okudum. Sen istedin go öğrendim, saatlerce kurallarını ve taktiklerini okudum. Bana destek oldun, azim aşıladın derslerimi takılmadan verdim, mezun oldum. Biz evleniriz diye askere gittim lan ben... Sen istesen ölürdüm ben. Çok sevmiştim ben seni ama sen ne yaptın, gittin. Giderek mi öldürecektin beni... Bunu hiç düşünmemiştim. Bu bensiz ne yapar diye hiç mi düşünmedin? Ben olmazsam bu yaşayamaz diye hiç mi düşünmedin? Beni hiç mi sevmedin? Hepsi numara mıydı? Sorularımı cevapsız bıraktın, beni ölüme terk ettin. Kaç ay "yerine sevemem" dedim biliyor musun? Kaç kere bu şarkıyı dinlerken ölmek istedim biliyor musun? Bilmiyorsun. Belki de en başından biliyordun, ben bilmiyorum sadece. Yazıklar olsun başka bir şey değil.

Ama ne oldu biliyor musun? Sana teşekkür edeceğim şimdi. Beni rüyadan uyandırdığın için. Hayata beni hazırladığın için. Korkularımla yüzleşme fırsatı verdiğin için. Bana seni unutma fırsatını verdiğin için... Ben artık seni sadece doğum günlerinde hatırlıyorum. Belki en fazla birkaç gün daha. Giderken kilitlediğim kalbimin kapılarını sonuna kadar açıyorum artık. Başka birini seveceğim, hem de senden daha fazla. Senden daha iyi birisi olacaktır zaten eminim. O zaman bu tarihler bile anlamsız olacak benim için. Seni bir daha hiç aklıma getirmeyeceğim. Senden hatırladıklarımın son kırıntısını bile unutacağım. Yeni tarihler ezberleyeceğim. Bunlar için sayfalarca yazı yazacağım. Aşkımı anlata anlata bitiremeyeceğim. Oysaki sen ise kıytırık bir doğum günü mesajında kutlanan birisin şu an. Senden nefret bile etmiyorum üstelik. Sen de herkes gibisin benim için. Alakasız bir sayfada hatırlanan, hatta unutulmanın son satırlarında adı geçen zavallı birisin. 

Ben başka birini, senin yerine veya seni unutmak için değil, senden daha fazla sevebileceğim için seveceğim. İntikam almak için değil, seni unuttuğum için seveceğim. Senden daha güzel veya iyi olduğu için değil, sana hiç benzemediği için seveceğim. Gittiğin için değil, gitmeyeceği için seveceğim. Seni değil, başkasını seveceğim artık...

'unutmadan', doğum günün kutlu olsun canımcım.

-eski sevgilin.

Normalleşmiş A-normlar

Ben de normalim işte dediğim bir anda "normal kriterin ne?" sorusunun gelmesi üzerine böyle bir yazıyı yazmaya karar verdim.

Normal ya da anormal olmak, ikisinden birisinizdir zaten. Ya normal olursunuz toplumun normlarına ayak uydurup yaşarsınız ya da anormal olup başta deli olmak üzere bir sürü yafta ile yargılanırsınız. İşte ben de bu yolda normal olmaya çalışanlardanım. Normal insanlar gibi yürüyorum, normal insanlar gibi konuşuyorum, normal insanlar gibi düşünmeye çalışıyorum. Normal olmak, çoğunluğa ayak uydurmak değil midir zaten? işte ben de çoğunluğun içinde garipsenmeden soluk alıp veriyorum. Ama bu çok sıkıcı işte.

Bu sebepten ötürü şimdi anti-normal diye bir kelime olmalı. Normalliğin sıkıcılığından ve tekdüzeliğinden sıkılanlar için baştan tanımlanmış yepyeni bir kavram. Herkesin kendi olabildiği, toplumun süregelen önyargılarına karşı gelinebilen, anı yaşamak üzerine kurulu bir varoluş. Hayatı uç noktalarda yaşamak isteyenler için bir kavram. Evet evet bu anormal kavramından çok farklı olmalı. Normal olma kriterlerinin anormal olduğu bir düzende tamamen farklı bir yaşayış biçimi olmalı.

Bence herkes bir gün dahi olsa normal olmamalı.

porcupine tree- normal => http://fizy.com/s/1fxr9u